Charlotte Gainsbourg 5:55
Os Amores Adultos

Serge Gainsbourg provocaba o escándalo (toda a súa obra é provocación) ao compartir coa súa filla de 13 anos o dueto Lemon Incest-"l'amour que nous ne ferons jamais ensemble" (el amor que nunca haremos juntos), cantaban-. A voz de Charlotte Gainsbourg (nacida en Londres en 1971), un titubeante falsete adolescente, facía de contrapunto á inmortal voz sabor a gitanes do seu pai.

A pequena naïve Charlotte iniciábase na canción arroupada polo seu proxenitor e foi a súa nai, a cantante, actriz e musa Jane Birkin, a que lle incita a realizar o seu primeiro papel fílmico. Grazas a isto recibe un Cesar, con tan só quince anos, por L'Effrontée en 1985 á actriz revelación, e outro á mellor secundaria por La bûche (2000) . E tras unha trintena de películas, con títulos como Jane Eyre de Zefirelli; 21 Grams de Alejandro González Iñárritu; ou The Science of Sleep de Michel Gondry, consolídase como unha das máis importantes actrices da súa xeración.

A anglo-francesa é tentada a realizar o seu primeiro álbum como adulta por Jean-Benoît Dunckel e Nicolas Godin. Os músicos franceses, coñecidos como Air, tecen para ela un cómodo colchón sobre o que se recosta e canta. Participan escribindo as letras os ingleses Jarvis Cocker e Neil Hannon (The Divine Comedy), conta cos compositores e arreglistas Joby Talbot e David Campbell e a percusión do nixeriano Tony Allen, ademais de ter na produción a Nigel Godrich (artífice de obras de Radiohead, Paul McCartney ou Beck).
Estes mercenarios de luxo conspiran xuntos para que 5:55 (WEA International/Dro Atlantic 2006) sexa algo máis que a boutade da celebérrima filla.

Convence a interpretación destes temas escritos para ela, próxima á súa nai e próxima a François Hardy ou á española Jeanette, o murmurio e a sensual delicadeza da súa voz, que canta en inglés principalmente con achegas do francés, acompáñannos durante un disco feito á súa medida.

Abre co tema-título 5:55; canción de desvelo e espera a esa madrugada onde nada cambia. Fálanos dunha operación quirúrxica onde o corazón donante acaba sendo rexeitado polo seu receptor en The Operation, canción de amor adolescente do mesmo xeito que Everything I Cannot See. Na evidentemente gainsburiana, e single, The Songs That We Sing os arreglos de corda recordan aos preciosistas ataques de arrebato na música do mítico bon vivant.

Viaxa en asento de portelo no tráxico voo AF607105; Air están tan presentes que se poden palpar os seus baixos e guitarras acústicas limpas, e os pequenos timbres aos que nos ten afeitos o dúo frances desde o seu Moonsafari. As percusións etéreas e toda a imaxinería evocadora do dúo galo aparecen tamén na canción de contido político-infante Little Monsters, quizais cantada pensando nos seus fillos (ten dous co cineasta-actor Yvan Attal):
“pequenos monstros que dominades o mundo/ non sabedes o que decides/ detédevos antes de que alguén saia ferido/ non vos dades conta de que simplemente estamos actuando”

Nocturnal Intermission é o fastío da mil veces entrevistada estrela cinematográfica, que sublima en Jamais “no one's essential to the plot/every extra, every superstar/must now vacate the lot/in the performance of a lifetime/i make the final cut” -"ninguén é esencial para a trama/cada extra, cada superestrela/debe desaparecer agora/na interpretación de toda unha vida/eu fago a montaxe final"-.

Charlotte entra dentro do selecto grupo de “mulleres fortes que cantan con débil voz” da canción francesa e musas doutras musas.
Un disco recomendable para tardes de choiva sobre o cristal e apracible melancolía de eterno outono. E para pais e nais orgullosas das súas fillas.