Historia de mulleres
Marguerite Duras: A amante

Hai practicamente dous anos por estas mesmas datas falecía en París a protagonista da nosa historia de Foeminas desta edición.
Este mes, é por outra banda, o mes onde se conmemora o Día Internacional da Muller Traballadora. Por iso, esta singular vida non pode pasarnos inadvertida, xa que o seu carácter multidisciplinario e a variedade, cantidade e compromiso das súas obras póñennos sen dúbida ante a figura dunha muller absolutamente laboriosa.
Por tal motivo, este número está dedicado a rescatar, analizar e reflexionar sobre a vida de Marguerite Duras.

A escritora

“Algúns escritores están asustados. Teñen medo de escribir. O que ocorreu no meu caso, quizais sexa que nunca tiven medo dese medo”.
(Marguerite Duras en “Escribir”).

Marguerite Donnadieu, chamada logo Duras, era filla de franceses, nacida en Saigón, Indochina en abril de 1914, ás portas do inicio da Primeira Guerra Mundial. Este nacemento, marcado polo acontecemento bélico, sería unha constante que a acompañaría durante case toda a súa vida.

A moza Marguerite pasou a súa infancia no golfo de Siam, nos suburbios de Saigón. O seu espírito aventureiro levouna a trasladarse a París onde estudou Dereito, Matemáticas e Ciencias Políticas. Entre a súa infancia e a súa mocidade é onde se forma o seu carácter forte e inconformista. Un dos seus primeiros actos de rebeldía foi cambiarse o apelido adoptando o nome da comarca francesa onde foi sepultado o seu pai.

A paixón, o desexo e tamén a inconstancia produto da imposibilidade de poñer un punto final foi o que máis caracterizou a súa obra e o seu accionar.
Escribir, escribir e reescribir un texto mil e unha veces, dado que non podía darse o luxo de manter unha posición constante ou permanente fronte aos feitos cotiáns da vida.

Entre as súas aventuras políticas, que malia o seu escaso sedentarismo, non por iso deixaron de ter coherencia, abrazou a causa do feminismo radical, do comunismo e participou da Resistencia francesa xunto ao seu amigo Mitterrand.

En 1939 casa con Robert Antelme co que tivo un fillo que morreu en 1942. Durante a Segunda Guerra Mundial, Duras e Antelme caen nunha emboscada nazi. Marguerite logra escapar grazas á intervención de Francois Mitterrand e o seu marido é enviado a un campo de concentración. Duras intentou divorciarse do seu marido debido ás dramáticas secuelas psíquicas e físicas que sufriu durante o seu arresto. No entanto, Duras quédase con el para coidalo e describe esta situación no seu libro “A dor”.

Marguerite milita no Partido Comunista Francés ata que é finalmente expulsada. Esa mesma forma de ser inconformista e contestataria é o que a leva a conseguir inimizades.

“Quixen volver a afiliarme ao PC. Pero, ao mesmo tempo, sei que non será necesario. Tamén quixera dirixirme á dereita e insultala con todas as miñas forzas. O insulto, o insulto é tan forte como a escritura. É unha escritura, pero dirixida. Insultei a xente nos meus artigos e produce tanta satisfacción como escribir un bo poema”.

Este é un dos motivos polos que ao longo da súa vida termina tendo a todo o mundo en contra, tanto á dereita, como á esquerda. Polo tanto, esta mesma forma de ser e de actuar que ás veces limitaba coa crúa sinceridade, condúcea en certos momentos da súa vida a ser odiada xa sexa pola dereita, como pola esquerda. Tampouco axuda á súa boa reputación os comentarios acerca da súa relación ambigua cun axente da Gestapo que lle prometeu liberar ao seu marido.

Marguerite Duras demostrou desde sempre unha sorte de incontención na expresión das súas paixóns; todos estes sentimentos produto da súa personalidade levárona a manifestar unha versatilidade singular na escritura, o cine e o teatro.

Quizais, debido a toda esta xenialidade e a esta capacidade de cuestionalo todo, en todo momento, resultoulle imposible ocupar o lugar histórico que realmente merece.

A nosa protagonista morreu soa en París aos 81 anos, vítima do cancro, pero deixou máis de corenta obras de enorme valor poético entre as que poden mencionarse: “Un dique contra o Pacífico”, “O amante”, “Les imprudents", "A vie tranquile", etc. e a dirección e guión das películas "India Song" e "Os nenos" entre máis dunha vintena de filmes.

Marguerite Duras non é máis que unha muller en tensión permanente, creativa, curiosa e comprometida coa súa arte, pero fundamentalmente cos seus propios ideais.

 

Micaela Fernández Darriba