foeminas

Mullerciclopedia

É unha sección dedicada á recensión de libros, artigos de opinión, películas, música e todo tipo de expresión artística ou teórica que involucre a cuestión de xénero en todos os seus aspectos.

A fotografía, a exhibición e a dor

É de público e notorio coñecemento que Susan Sontag, a crítica, escritora, filósofa e investigadora feminista norteamericana sempre foi unha defensora acérrima dos dereitos humanos e da paz.
Precisamente, este é un dos motivos fundamentais que me levou a comprar un dos seus últimos libros editados en vida: “Ante a dor dos demais”. Este libro, que considero de imprescindible lectura sobre todo para quen desenvolve as súas investigacións no campo da análise de imaxes, é unha peza clave para comprender o papel que xogou a fotografía e os medios de comunicación fronte ao sufrimento humano e ás guerras.

O libro comeza cunha cita a outra gran feminista e activista pola paz Virginia Woolf. “Ante a dor dos demais” empeza traendo ao recordo “Tres guineas” pertencente á escritora inglesa. Nada é máis conmovedor que ler un libro onde desde os seus inicios se instalan as bases do antibelicismo. Non obstante, lonxe de quedarse só nisto, “Ante a dor dos demais” explora nas imaxes que produciu a modernidade e a posmodernidade e de como nalgúns convenientes casos e noutros non tanto, se elevan á categoría de espectáculo as fotografías nas que se expón a traxedia humana. Neste ensaio, Susan Sontag, como ningunha outra, explica como as imaxes atrápannos e son elas as que nos capturan a mirada.

“Recordar é, cada vez máis, non tanto recordar unha historia senón ser capaz de evocar unha imaxe”. “As narracións poden facernos comprender. As fotografías fan algo máis: obsesiónannos”.

Entender que a fotografía cambiou o noso particular xeito de recordar e recoñecer os acontecementos é unha parte importante deste libro que é importante ler ata chegar a distintas conclusións sobre as nosas propias prácticas, especialmente nestes días nos que tanta circulación da imaxe, converte isto nunha obrigación ética.

Micaela Fernández Darriba

Portada Plan de Igualdade Galego Castellano Casa da Muller Noticias Historia de mulleres Axenda Cultural Galería de Arte Mullerciclopedia Mullerrecetario Viaxeiras Opinionas Foeminas Panorámica Conectadas Foro Becas e axudas Staff Contacto
			Mullerciclopedia É unha sección dedicada á recensión de libros, artigos de opinión, películas, música e todo tipo de expresión artística ou teórica que involucre a cuestión de xénero en todos os seus aspectos. A fotografía, a exhibición e a dor É de público e notorio coñecemento que Susan Sontag, a crítica, escritora, filósofa e investigadora feminista norteamericana sempre foi unha defensora acérrima dos dereitos humanos e da paz. Precisamente, este é un dos motivos fundamentais que me levou a comprar un dos seus últimos libros editados en vida: “Ante a dor dos demais”. Este libro, que considero de imprescindible lectura sobre todo para quen desenvolve as súas investigacións no campo da análise de imaxes, é unha peza clave para comprender o papel que xogou a fotografía e os medios de comunicación fronte ao sufrimento humano e ás guerras. O libro comeza cunha cita a outra gran feminista e activista pola paz Virginia Woolf. “Ante a dor dos demais” empeza traendo ao recordo “Tres guineas” pertencente á escritora inglesa. Nada é máis conmovedor que ler un libro onde desde os seus inicios se instalan as bases do antibelicismo. Non obstante, lonxe de quedarse só nisto, “Ante a dor dos demais” explora nas imaxes que produciu a modernidade e a posmodernidade e de como nalgúns convenientes casos e noutros non tanto, se elevan á categoría de espectáculo as fotografías nas que se expón a traxedia humana. Neste ensaio, Susan Sontag, como ningunha outra, explica como as imaxes atrápannos e son elas as que nos capturan a mirada. “Recordar é, cada vez máis, non tanto recordar unha historia senón ser capaz de evocar unha imaxe”. “As narracións poden facernos comprender. As fotografías fan algo máis: obsesiónannos”. Entender que a fotografía cambiou o noso particular xeito de recordar e recoñecer os acontecementos é unha parte importante deste libro que é importante ler ata chegar a distintas conclusións sobre as nosas propias prácticas, especialmente nestes días nos que tanta circulación da imaxe, converte isto nunha obrigación ética. Micaela Fernández Darriba