Fale dela

“Fale de ela” é nova sección de Foeminas que ten o obxecto de que os homes nos falen” das mulleres como protagonistas das súas vidas e dese xeito nos conten as súas percepcións e experiencias. A idea central é intentar investir e equilibrar a orde das cousas posibilitando nesta ocasión, que sexa o sexo masculino quen destaque a historia ou as historias das mulleres, xa sexan recoñecidas ou anónimas. A intención é recuperar eses relatos esquecidos, ignorados ou silenciados sobre o xénero feminino. Deste xeito, a nosa revista lonxe de querer a exclusión busca a integración de todos os colectivos que poidan contribuír á igualdade de xénero.

É unha sección centrada na subxectividade e nas emocións na que xorde a necesidade de “facer falar” ou “facer visible” ás mulleres desde outra perspectiva, neste caso a masculina.

Foeminas

Si tes algún relato ou historia que contar sobre algunha muller sexa coñecida ou anónima podes escribir a info@foeminas.lugo.es

Agardamos túa historia!

A Negra Mercedes Sosa

Luz Darriba

“Pai, píntame o mundo no meu corpo”

(Canto Indíxena de Dakota do Sur)

“Cantora”: dícese das aves de canto armonioso

Dixo a miña nai:

“Alá irame mellor, estarei máis preto de ti. Atoparás máis próxima a voz dos meus recordos que a da miña morte, se é que algunha vez a morte tivo algunha voz”.

Pedro Páramo, Juan Rulfo

O Xeneral bebe o whisky que lle regalou o agregado militar da embaixada dos Estados Unidos, bo amigo persoal desde a Escola das Américas.

No fermoso salón, vistas ao río, do Comando en Xefe do Exército, esperáballe unha Xunta de Comandantes.
 
O Xeneral bebe sempre whisky con xeo, sorbo a sorbo, ata a extenuación. Rostro osudo, moi delgado, case esquelético, por aqueles días, as súas actitudes eran arrogantes. Impávido, adoitaba ordenar as máis grandes atrocidades sen un só xesto de piedade.

Recordo as consignas que adoitaba repetir frecuentemente:”-Se matamos cinco mil e hai cinco culpables, valeu a pena”.

Adoitaba dicir: “cando oio a palabra cultura, boto man da miña pistola”.

Levántase da poltrona coa axuda inestimable da súa axudante, quen o acompaña ata o salón, onde o esperaba a Xunta que o presidía. Esperábanno de pé, saudándolle con notable marcialidade, malia a inquina que se profesaban reciprocamente, por espazos de poder e negociados varios, co obxecto de “limpar” o país desa zurda chusma vociferadora, ata restablecer o verdadeiro ser nacional.

Os axudantes e o axudante correron as cadeiras para que se sentase a Xunta en pleno; xunto á mesa nobre, pola ventá, entraba o tenue sol da tarde.

O Xeneral ordenou pechar os visillos, sempre lle molestou a luz do sol.

O axudante procedeu a ler os temas a tratar, entre os que figuraban operativos xigantescos en barriadas populares, ou o tratamento que se debía de dar aos artistas.

Tomou a palabra o Xeneral, a súa linguaxe era torpe, case balbuceante.

-“A todos eses que se din artistas, que pintan, que escriben, que cantan, que falan, hai que facelos merda; sempre alteran a orde e non aportan nada a unha sociedade digna de deus, da patria”.

O axudante achégase ao Xeneral e rumoréalle mentres un silencio de chumbo cruza o salón e o receo córtse no aire como o fío dun puñal; só os unían o seu “negocios” comúns.

O Xeneral volveu tomar a palabra:

“-Traian as botellas de whisky que trouxo o míster, vasos e xeo; estanse por reunir para escoitar cantar a esa negra tucumana que non deixa de arengar multitudes con esa merda de cancións que non son nin folclore nin nada. Cancións deses comunistas como Neruda, Yupanqui, imaxínense”.

Preparemos unha lista dos de aquí e os estranxeiros que incitan á mocidade e desvíana, non nos esquezamos que o silencio é saúde.

Por unanimidade, decídese ordenar o peche de salas de arte, cines, e requisar libros perigosos.

“-E a esa Negra que a manden a lavar os pratos ou á merda; non a domou nin o marido. Poñan a televisión e radios en cadea, difundan marchas militares ou patrióticas, que á fin e ao cabo, son o mesmo”.

Usando todos os medios de transporte, foron detidos os oíntes e a Negra. Unha dor intensa atravesoulle a alma, iso era ela á fin e ao cabo, un alma que cantaba.

A súa voz xurdía desde a planta dos pés, das entrañas, os peitos, a garganta. Cheiraba a aire fresco, a romeu, a silva, a terra cha; recordaba a cela, a barricada. Tiña a cor do cristal mariño…

Desde o po que sempre recubre a memoria, recordo, hai moitos anos, apurar unha xenebra no Bar da Asociación de Bombeiros Voluntarios de Avellaneda. Era inverno, o frío nos calaba os ósos. A Negra falaba pouco, sempre cantaba aos seus queridos amigos: os poetas e á súa xente. Souben, que a vida púxolle un fillo á súa soidade.

A súa dor, como o de miles no exilio, foi a voz dun pobo martirizado ata o espanto.

Regresou do mundo onde a mar inmensa, con ser tan inmensa, só ten sabor a sal; a voz dos/as poetas, subiu a escenario de Caruso, da rúa. Abriu a súa fiestra e a cidade recobrou a luz do sol, a luz da fin do mundo; a noite obsequioulle auroras austrais. Con ela, regresaron as voces de tumbas colectivas, de balas na caluga, a voz da alma namorada.

A súa india anatomía un día púxose de pé; de poncho negro e vermello, bailou e cantou ata a noite turbada de América.

Cargou co seu destino doente: ser muller, pobre, gorda, de sangue india e ter a lúcida ousadía de cantar polos que nunca son escoitados.

Morreu ao alba. O pan foi menos pan, o abrigo menos abrigo nas casas da súa pobre xente. Quen poñerá voz aos poetas, no territorio hostil do inverno?

A noticia cruzou a mar salada; nesta dubidosa Europa, moita xente enxugou sal polas súas fazulas.

O Xeneral, asistido por un soldado, é levado a misa na Igrexa do Pilar. A cadeira apenas lle transporta, espéralle o vicario castrense.

A xustiza tardía non é xustiza; os ricos son menos e máis ricos, os pobres, máis e máis pobres cada día.

“-Vainos gañando o Xeneral, querida Negra”. A túa voz prolifera en memorias colectivas, en ríos de versos que ao fin darán na mar. Talvez a mar chegue a ter máis sabores…

Onde iremos a parar se se apaga Valderrama?

Antonio López Fernández
Lugo